...

Dwudziesta druga trzydzieści.

                       Deszcz ciągle padał na ciemne miasto i z cichym szmerem spływał po szybach.

 

...

Idę wypełnić na nowo swą pustkę,

wydłużyć noce i zapełniać je coraz bardziej snami.

— Virginia Woolf.

 

...

A dziś,

przeżyłeś czy przeistniałeś?

 

...

Przyszłość o której odważyłem się marzyć okazała się tylko snem.

...

Uśmie­cham się do ciebie. Czym jest uśmiech? 

Światłem przez gwiazdę posłanym gwieździe. 

Za­pachem który tra­wy wiąże w brzęczącą łąkę. 

Łagod­ny ko­lor ziele­ni ko­lor moich oczu wplątał się w two­je pal­ce. 

Trzy­masz w ręce roz­szep­ta­ne ciało łąki. 

Tra­wa cier­pkim wąskim kształtem opo­wiada o moich oczach pat­rzących nies­kończe­nie. 

Uśmie­chasz się do mnie. 

...

To wszys­tko opo­wie­działam ci pier­wsze­go dnia, kiedy spy­tałeś, 

dlacze­go nie mogę swo­bod­nie od­dychać. Nie wie­działam 

wte­dy, że two­je py­tanie było pod­stępem. Nie chodziło ci o ge­nezę 

mo­jej cho­roby. Chciałeś wie­dzieć coś znacznie ważniej­sze­go; 

chciałeś wie­dzieć, w ja­ki sposób urodził się mój upór, mo­ja miłość, mój ból.